Rođen 10.02.1957. godine, Pajkić je pažnju javnosti privukao neobičnim eksperimentima u kojima je demonstrirao sposobnost provođenja električne energije kroz telo, bez vidljivih posledica.
Pajkić je još u mladosti otkrio neobičnu osobinu – kao šegrt u bravarskoj radionici u Simićevu shvatio je da strujni napon od 220 volti ne izaziva bol kod njega, što je tada izazvalo strah kod poslodavca i dovelo do njegovog udaljavanja iz radionice.
Početkom osamdesetih odlazi u Nemačku, gde započinje javne nastupe. Publiku je privlačio demonstracijama poput držanja žica pod naponom ili zagrevanja predmeta, što mu je donelo popularnost i van granica Srbije.
Tokom karijere beležio je i rezultate koji su ga doveli u Ginisova knjiga rekorda. Prvi put je upisan 1983. godine zbog izdržavanja napona od najmanje 220 volti, dok je drugi rekord zabeležen 2003. u Švedskoj, kada je zagrejao malu količinu vode gotovo do ključanja koristeći sopstveno telo kao provodnik.
Iako je bio medijski atraktivan i čest gost televizijskih emisija, njegov rad pratio je i skepticizam. Deo naučne javnosti ukazivao je da njegovi nastupi nemaju paranormalnu osnovu, već da se mogu objasniti fizičkim karakteristikama i kontrolisanim uslovima eksperimenata.
Prema pojedinim istraživanjima, Pajkićevo telo imalo je znatno veći električni otpor od prosečnog, što se dovodilo u vezu sa retkim stanjem poznatim kao ektodermalna displazija. Testiranja su pokazivala da takve osobine mogu omogućiti podnošenje određenih napona bez ozbiljnih posledica.
Dodatno, eksperti iz Društvo za promociju i popularizaciju nauke demonstrirali su da se slični efekti mogu reproducirati standardnom opremom, bez natprirodnih sposobnosti, što je dodatno podstaklo raspravu o prirodi njegovih „moći“.
Uprkos podeljenim mišljenjima, Pajkić je ostao prepoznatljiva figura domaće javne scene. Njegovi nastupi, kao i dokumentarni film „Biba struja – Battery Man“ iz 2012. godine, svedoče o fenomenu koji je godinama izazivao i fascinaciju i sumnju.
Sia.rs
Ostavite komentar